.

سلام

من تازه کارم یعنی این اولین وبلاگمه.

قبلا از دور می دیدم و در مورد وبلاگ و وبلاگ نویسی و دوستانی که این کاره اند نظراتی داشتم که چی کار باید و چی نباید انجام بدن.

اما امروز یکهو فهمیدم طی این دو روز افتادم تو دام هایی که خیلی ها می افتن توش.

حتما می دونید چی میگم ، بعله

خواندن وبلاگ های دیگران(آن هم کاملا غریبه ها) و نظر دادن به امید اینکه بیان و تو وبلاگت نظر بدن ؛ وارد افکار آدمهای دیگه بشی و بدون اینکه تحلیلشون کنی بری سراغ نفر بعدی.کلی از وقت و روحت رو مصرف کنی برای هیچ ؛ آخه تو هر وبلاگی بری کلی نظر می بینی که معلومه فقط بخاطر این نوشته شدن تا طرف رو دعوت کنن تا به وبلاگ نویسنده سر بزنه و این جور وبلاگ کمال ضعف رو میرسونه.

دام دیگه ای که افتادم این بود که فکر این رو می کردم که هر چند وقت مطلب جدید بذارم تا خواننده داشته باشم و ...

این ها همه از ایراداتی بودنند که خودم از وبلاگ نویسی میگرفتم و حالا حس کردم افتادم توش و سریعا می خواهم خودمو بکشم بیرون.

این وبلاگ مال ماست و هر وقت مطلب داشته باشم توش میذارم، حالا زود به زود شد یا دیر به دیر خودش هم خواننده هاشو پیدا می کنه و اون خواننده ها هستند که براشون ارزش قائلم. آخه یکی از راه هایی که میشه ذهن رو خشک کرد اینه که اگر مطلبی توش برا بیرون اومدن آماده شد نگهش داری و بیرون نریزیش.

"پس دیگه گلگشت تو اینترنت تعطیل"